Pimp your plate

Als je er op let zie je er steeds meer. Dat merkte ik toen ik net een mint-groene eend had gekocht in 1986, iedereen leek er een te hebben. Nu valt het mij op wanneer ik op kentekens let: er rijden enorm veel auto's rond met 'customized', persoonlijke kentekens. Alleen deze week zag ik de volgende kentekens: COOL, ENERGY, CREATE, BMW325, JAG1 en BENDS (zie foto). Mensen lijken er heel wat voor over te hebben om van het kenteken een etiket van hun eigen karakter te maken. Doorgaans is het een directe verwijzing naar het automerk (hoewel ik de kentekens MICRA, SWIFT en LADA nog niet heb gespot) of de naam van de eigenaar. Verrassend is wel dat het populairder lijkt naarmate de auto duurder wordt. Het kan ook zijn dat het hand in hand gaat met de hoogte van de persoonlijke lening om de auto te betalen, daar ben ik nog niet uit.

Ik heb zlef nog even nagedacht over een mooi eigen kenteken. Sandra voelde niets voor SANNIE, hoewel die nog beschikbaar was, KRAS is wel toepasselijk na ons weekend off-roaden, maar het juistere SCRATCH is te lang. Alle combinaties met 4WD zijn al vergeven, dus mischien toch maar gewoon mijn eigen nummer houden.

En, hoewel VESPA niet meer beschikbaar is kan ik nog wel VESPA1 nemen. Mischien moet ik er toch maar snel bij zijn.

Afko's etc.

Australiers houden van afkortingen, bijnamen en 'slang'. Ze worden te pas en te onpas gebruikt en. Probeer even te begrijpen waar ik hier heb gedaan. Gisterochtend zijn we de dag beginnen met een breaky bij de makkas, over de black naar kantoor gereden, op kantoor afspraken gehad met Greeny, Willo, Ice (ook wel Vanilla) en 's avonds nog even naar een dokko gekeken. In het begin was het wat verwarrend, maar naar verloop van tijd went het en doe ik er zelf ook aan mee. De reden om het maar eens op te schrijven was een artikel op de voorpagina van de Sydney Morning Herald over de eerder genoemde Makkas. Zelfs de kranten gebruiken dit soort 'slang', dus we moeten het maar als normaal taalgebruik beschouwen.

Back in action

Vanaf vandaag gaat de blog weer de lucht in. Nieuwe ervaringen en opmerkelijke situaties.

Cultuur snuiven

Vanmiddag ga ik naar het Sydney Opera House. Dit stond al lang op mijn lijst met activiteiten om te doen en gisteravond besloot ik om dan ook maar eens te gaan. Vanmiddag speelt de Messiah, een voorstelling die typisch met kerst en pasen wordt gespeeld. Ik ben erg benieuwd en heb er veel zin in.

Sebastiaan jarig

Een grote dag vandaag: Sebastiaan word vandaag 6 jaar.

Van Harte Gefeliciteerd!


Tussen Sinterklaas en Kerst komen er nu dus nog meer kadootjes, als het allemaal maar in de koffer past. En dan het verjaardagsfeest. Dit keer zonder 30 kinderen en zonder de poppenkast, de handschilderingen en de samescholoing van nannies in de hoek van de kamer die aan het einde van de middag een stukje taart voor hun koter veiligstellen. Maar wel met vriendjes en vriendinnetjes, een lekkere taart die opa heeft gemaakt en familie om het mee te vieren.

In Nederland betekende 6 jaar worden dat je naar de 'grote school' ging, dat is hier ook wel een beetje zo, alleen heeft Sebastiaan al een paar maanden in 'Year One' in Mumbai gezeten. Dat zal dus straks op zijn nieuwe school in Castle Cove wel goedkomen.

Het is bijna niet te geloven hoe snel de afgelopen jaren zijn gegaan. Zo zit je op zolder aan de kattenburgergracht in Amsterdam, zo zit je in Nederland en Australie met een halve wereld tussen elkaar in. Nog 33 dagen en dan zijn we weer samen. En volgend jaar vieren we het weer samen.

Cole Classic

Australie is goed in z'n charity-events. Allerlei activiteiten voor het goede doel. De movember-maand is achter de rug (foto's met de snor-ontwikkeling houden jullie nog tegoed), maar nieuwe events komen en gaan. Een hardlooptocht van één mijl door de stad in kerstmannenpak, snacks en snoep op elke afdeling waarbij een deel van de opbrengst naar het goede doel gaat, kerstmarkten en natuurlijk de nodige sportevenementen. Iemand legde mij uit dat er hier weinig gesubsidieerd wordt en goede doelen veel meer dan in Nederland afhankelijk zijn van sponsorgelden. En dat zullen we weten. Dit keer heb ik mij zelf opgegeven voor een sponsor-event: een zwemtocht langs Manly beach, de Cole Classic op 7 februari. De supermarkt heeft er zijn naam al aan verbonden als sponsor en de deelname is bepaald niet gratis. Maar het is ongetwijfeld een leuk evenement en iets wat ik ook nog wel overleef, want laf als ik ben heb ik mij opgegeven voor de 1 kilometer. Vanochtend na de opgave ben ik gelijk maar eens in het zwembad gaan proberen hoe ver dat dan is. Enfin, mischien moet ik toch maar 2 kilometer gaan doen voor een echte uitdaging. In elk geval ga ik wel even trainen voor een goede tijd. En ik hoop dat ik wat meer mensen kan vinden om mee te doen, want dat is toch het leukste, je maakt er een echt familiedagje uit van.

Netwerken, ahum...

Zoals bekend ben ik in augustus druk aan de slag geweest met verschillende recruiters om een baan te vinden in Sydney. In de afgelopen weken ben weer met diezelfde recruiters aan de slag geweest, dit keer om tijdelijke staf te vinden. De andere kant van de tafel zeg maar. Vanwege mij toekomstige opbrengstpotentieel, of vanwege de mooie som geld die ongetwijfeld aan mij is verdiend, ben ik afgelopen week uitgenodigd op een vaartochtje in de haven van Sydney met een van deze recruiters. Met 20 man en een gevulde koelbox op een catamaran de haven rond. Onderweg aan een strandje even een duik van de boot om af te koelen, dan weer een drankje om warm te worden. Onnodig om te zeggen dat het een lange avond werd. En een zware ochtend.

Entertainen is niet iets nieuws, maar in de afgelopen jaren in India heb ik er weinig van meegemaakt. Schaamteloos duik ik er nu in onder. Netwerken is ook werken, tenslotte..