De onze

Ik zal er niet omheen draaien, als het aan mij had gelegen had ik de Toyota Landcruiser gekocht. Een onhebbelijk grote en onhandige auto die torenhoog boven (en naast) andere auto's uitsteekt. Vierkant in vorm maar vooral sterk en groot. Maar je kunt niet alles hebben, in elk geval als ik nog enige hoop wil hebben dat Sandra ook achter het stuur kruipt. Het is dus nu de Prado geworden, het kleine broertje van de Landcruiser, maar nog steeds voldoende onbenullig. Hoger dan ik ben, langer dan de gemiddelde stationcar en een 3-liter diesel (en dat is dan weer klein voor zo'n wagen). En uiteraard permanent 4x4, dus nooit meer angst voor vastzitten.

In goed Hollandsche zuinigheid heb ik niet direct een nieuwe aangeschaft, iets wat de meesten hier overigens wel doen. Na wat zoeken op Ebay en autowebsites heb ik eerder deze week een mooie gevonden in de buurt van Port Maquary en ben hier vanochtend langsgegaan. Praatje, proefritje, nog een praatje en de koop was gesloten. De huidige eigenaren hebben net hun boerderij verkocht en gaan terug naar Schotland (of all places). Deze maand rijden zij er nog in, in januari komt hij naar mij toe. Sydney, maakt plaats!

Seven Mile Beach

Vandaag ging de route van Port Maquary terug naar Sydney. Behalve de aankoop van een auto, waarover later meer, een vrij rustige rit. Onderweg kwam ik weer langs Seven Mile Beach. Zelfs op een zondag is dit strand bijna leeg, en dat op slechts 3 uur uit Sydney!

Mo en de Big Banana

Had ik al gezegd dat Australiers iets eigenaardigs hebben, ze houden van grote dingen. En met groot bedoel ik XXX-Large. Zo is er een grootste gitaar in Tamworth (die hebben we in 2003 gezien), de grootste ananas, de grootste garnaal, Ayers Rock (namaak, vandaag gespot), het grootste schaap en gisteren in Coffs Harbour de Big Banana. Om elk misverstand uit de wereld te helpen, wanneer ik zeg groot bedoel ik het formaat van een treinstel, en dat voor elk van deze objecten. Vraag me niet waar het vandaan komt, maar ondertussen hebben we er de nodige gezien. Ik zal binnenkort een score gaan bijhouden.

Overigens valt mijn Mo (voor moustache) nog steeds niet in de categorie groot (hoogstens 'te groot'). Overigens is al wel 4000 dollar opgehaald voor de Movember actie. En hiervoor wordt de snor dinsdag rood geverfd. Je moet wat over hebben voor het goede doel.

Roadtrip en trippers

Het dorpje op een zaterdag ochtend. Nog steeds rustig.

Het Nimbin Museum.

Australie is een geweldig land voor roadtrips, lange autotochten van ergens naar ergens met hopelijk iets interesants onderweg. Dit weekend zit ik in een roadtrip van Brisbane naar Sydney. De directe route is 980 kilometer, maar met omwegen is het al snel 200 kilimeter meer.

Afgelopen juli hebben we deze route ook al gedaan, toen met z'n vieren en in de andere richting. Enige ervaring kwam wel goed van pas omdat ik het grootste deel van de rit zonder kaart reed.

Vanochtend was mijn eerste detour richting Nimbin, de locatie van het Aquarius 1973 festival, als dat een hint is. Nimbin staat in het hele land bekend om één ding: pot, weed, ofwel softdrugs. Het dorp is een beetje in de jaren 70 blijven hangen maar heeft wel een interessante geschiedenis. In de jaren 70 zijn een aantal jongeren die de drukte wilden ontvluchten naar het platte land getrokken om daar een nieuw leven op te bouwen. In het museum speelde een documentaire (een 'docco; zoals ze hier zeggen) waarin de eerste bewonders aan het woord kwamen. Uiteindelijk hebben ze met bijna niets huizen gebouwd, het land bewerkt en uiteindelijk een heel dorp opgezet. Eigenlijk zoals de eerste kolonisten deden. En met alle moeite die dat gekost moet hebben moet je daar wel bewondering voor hebben. Rondlopend in het dorp zie je nog steeds veel mensen die er waarschijnlijk al vanaf het begin bij waren. Een dat was een omrit van 4 uur, maar wel de moeite waard.

Schoolies in Byron Bay

De schoolies zijn de ergste sinds tijden, althans zo vertelde een 'senior police-officer' vandaag op de radio. De maatstaf was dat er twee keer zoveel jongeren waren opgepakt als afgelopen jaar. Een betrouwbare maatstaf lijkt me dat niet.Afgelopen nacht was ik in Byron bay, een van de hotspots voor de afstudeerfeesten. Eigenlijk was het vrij rustig, groepjes jongeren op straat, maar geen herrie, de volgende ochtend geen troep of achtergebleven jongeren. Maar goed, het is nog maar het begin van de week en de 18-jarige schoolverlaters hebben nog een paar zware dagen voor de boeg. Het zal de kranten van deze week wel gaan beheersen.

Breakfast Creek Hotel

Afgelopen zomer was het er niet van gekomen, steak eten bij Breakfast Creek Hotel. Jason, een van onze Australische vrienden uit Mumbai had ons al eerder op het hart gedrukt om, wanneer we in Brisbane zouden komen, steak te eten bij dit hotel. Om allerlei redenen is dat in Juli niet gelukt dus het stond op de agenda. Gisteren en vandaag was ik voor mijn werk weer terug in Brisbane (Brissie voor de locals). En deze keer lukte het wel om hier heen te gaan. Welliswaar had mijn collega David de dag ervoor hier ook al gegeten maar hij was een gewillig slachtoffer.

Het moet gezegd, het bestellen heeft veel weg van een bezoek aan een slagerij. Grote stukken vlees liggen in een koelvitrine waar je je eigen stuk kunt uitzoeken. Het laat zich raden, alle stukken zijn groot, varieren van een 'ladies-portion'van 250 gram tot een volwassen T-bone steak van 750 gram. Daar ergens tussen heb ik een keuze gemaakt.

Naast de 'slagerij' was er ook nog een uitgebreide keuze aan lokale bieren. Vanochtend was dus een uitdaging. Maar goed dat ze een uur achter lopen op Sydney, hierdoor kwam er in elk geval nog iets van uitslapen.

Nu ben ik in Byron Bay, een van de leukere badplaatsen. Het is nu 'schoolies', feestweek voor de schoolverlaters. Dat gaat niet ongemerkt, morgen meer hierover.

Weekend

De derde week zit erop. Het leven begint steeds meer een normaal ritme te krijgen. 's Ochtends met de fiets naar kantoor, laverend tussen de andere fietsers en wandelaars door. Omdat het business district in Sydney relatief compact is komt bijna iedereen met openbaar vervoer naar kantoor. Dat betekend dat vanaf de verschillende bushaltes en treinstations 's ochtend enorm veel mensen naar kantoor wandelen. En dan zijn er de fietsers. Fietsers in Sydney zijn bepaald een klasse apart. Iedereen is gekleed voor een Alp-d'Huez beklimming. De fietsen zijn uitgerust voor een nachtelijke beklimming met dubbele voor- en achterlichten en bijna zonder uitzondering racefietsen of mountainbikes. Ik lijk de enige te zijn die in pak op de fiets zit en geen toeters en bellen gemonteerd heeft. Toegegeven, ik heb wel een fietshouder voor mijn Tomtom besteld en hiermee doe ik toch weer mee. En dan het gedrag. Voor de verandering is het geaccepteerd (althans zo lijkt het) om tegen het verkeer in te fietsen, op de stoep tussen de voetgangers te laveren en rode lichten te negeren. En dat maakt de stad verrassend fietser-vriendelijk, althans in mijn ogen.

Morgenmiddag ga ik BBQ-en bij Arjan in Queens Cliff. Voor die tijd even een duik in zee nemen bij Manly beach en koffie aan het strand. Dat beloofd een gezellige middag te worden en ik heb er nu al zin in!